Płaca minimalna w krajach unijnych

Minimalne wynagrodzenie w krajach Unii Europejskiej ustalany jest na drodze ustawy bądź konsultacji społecznych.

Płaca minimalna podana w euro w poszczególnych krajach unijnych:
Luksemburg - 1999,
Irlandia - 1563,
Holandia - 1552,
Belgia - 1532,
Niemcy - 1498,
Francja - 1480,
Wielka Brytania - 1397,
Hiszpania - 826,
Słowenia  - 805,
Malta - 736,
Grecja - 684,
Portugalia - 650,
Estonia - 470,
Polska - 453,
Słowacja - 435,
Chorwacja - 433,
Węgry - 412,
Czechy - 407,
Łotwa - 380,
Litwa - 380,
Rumunia - 275,
Bułgaria - 235.

Wysokość minimalnego wynagrodzenia zależy przede wszystkim od kondycji ekonomicznej państwa. Z tego powodu też płaca minimalna może zmieniać się nawet co rok.                 

Elektroniczne zwolnienia lekarskie

Obecnie lekarze mogą wystawiać zwolnienia zarówno w formie papierowej, jak i w formie elektronicznej. Od lipca 2018 roku elektroniczne zwolnienia lekarskie całkowicie zastąpią te papierowe. Dzięki temu praca lekarzy, ale też przedsiębiorców zostanie znacznie usprawniona. 

Zatrudniając pracowników przedsiębiorca posiada wiele obowiązków. Obsługa kadrowo-płacowa jest bardzo ważna, ale też czasochłonna. Dzięki wprowadzanym zmianom pracodawca natychmiast otrzyma informację o wystawieniu elektronicznego zwolnienia dla swojego pracownika. Warunkiem koniecznym jest posiadanie konta na Platformie Usług Elektronicznych. Konto na PUE musi posiadać przedsiębiorca, który zatrudnia więcej niż 5 pracowników. Profil ten można założyć wchodząc na stronę internetową Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wypełniając odpowiedni formularz.

W takiej sytuacji pracodawca nie musi pilnować czy pracownik dostarczył zwolnienie lekarskie w terminie do 7 dni od jego wystawienia oraz przekazywać zwolnienie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nawet w sytuacji gdy to ZUS jest płatnikiem zasiłku dla pracownika.

Jak należy prowadzić akta osobowe pracownika?

Zgodnie z przepisami zawartymi w Kodeksie Pracy, każdy pracodawca zobowiązany jest do prowadzenia dokumentacji związanej ze stosunkiem pracy. Znaczy to tyle, że niezależnie od wielkości swojej firmy, a także od liczby zatrudnionych pracowników pracodawca musi dla każdego z nich założyć i prowadzić akta osobowe.

Szczegółowe zasady prowadzenia tej dokumentacji zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 roku.

Akta osobowe podzielone są na trzy części: A,B,C.

W części A znajdują się dokumenty zgromadzone w związku z ubieganiem się o zatrudnienie. W części B akta dotyczące nawiązywania stosunku pracy, a w C dokumentację dotyczącą ustania zatrudnienia.

Akta pracownicze należy przechowywać przez okres 50 lat od momentu zakończenia stosunku pracy. Co ważne, miejsce magazynowania tych danych również jest niezmiernie istotne. Przede wszystkim musi zapewniać im pełne bezpieczeństwo tj. ochronę przed zniszczeniem, uszkodzeniem, kradzieżą, a nawet dostępem osób nieupoważnionych.

Zobacz też: Główne struktury rynkowe